سيد محمد جواد ذهنى تهرانى

292

المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)

بحسب الظاهر . أما في نفس الأمر فإن كانت له ، هل يجب عليه فعل ما ذكر من الذبح و الإحراق ؟ : الظاهر ذلك ، لقولهم عليهم السلام في الرواية السابقة : إن كانت البهيمة للفاعل ذبحت . فإذا ماتت أحرقت بالنار و لم ينتفع بها . و لو لم تكن مأكولة ففي وجوب بيعها خارج البلد وجهان . أجودهما العدم ، للأصل ، و عدم دلالة النصوص عليه ، و للتعليل بأن بيعها خارجة ليخفى خبرها . و هو مخفي هنا [ طريق ثبوت وطى با بهائم ] طريق ثبوت فعل مذكور شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : اين فعل ( يعنى وطى با بهائم ) از دو راه ثابت مىشود : الف : با شهادت دو مرد عادل . ب : با يك بار اقرار ، يعنى مالك حيوان خود اقرار كند كه با آن چنين عملى را انجام داده كه در اين صورت تمام احكام مذكور بر او مترتّب مىشود و اگر مقرّ غير مالك باشد تنها تعزير بر او ثابت است مگر آنكه مالك او را بر اقرارى كه نموده تصديق نمايد . شارح ( ره ) در ذيل [ و بالاقرار مرّة ] مىفرماين : يعنى فاعل وقتى يك بار بفعل مزبور اقرار نمود تمام احكام سابق الذّكر بر آن مترتب مىشود مشروط به اينكه حيوان به مقرّ تعلّق داشته باشد چه آنكه عموم اقرار العقلاء على انفسهم جايز مقتضى آن مىباشد و مواردى كه محتاج به تعدّد اقرار است بواسطه نصّ خاصّ از تحت آن خارج شده